บริการของเรา

*  ให้คำปรึกษา  กฎหมายและพิธีการศุลกากร

                   กฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง

                   ตรวจสอบการได้สิทธิพิเศษทางภาษีอากร

                   คดีผิดศุลกากร

* การแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับ การนำเข้า-การส่งออก 



สอบถามรายละเอียดติดต่อ

ชนิด ศุทธยาลัย Tel 081-261-9024 E-mail : chanidservice@hotmail.com

ถนนสายสำคัญที่เชื่อมแขวงต่างๆในสปป.ลาว

ดัชนีบทความ
ถนนสายสำคัญที่เชื่อมแขวงต่างๆในสปป.ลาว
หน้าที่ 2
ทุกหน้า

ถนนสายสำคัญที่เชื่อมแขวงต่างๆในสปป.ลาว

ถนนหมายเลข 1 เริ่มจากชายแดนสปป.ลาวที่ติดกับจีน เป็นถนนระดับมาตรฐานสากล มีขนาดความกว้าง 8 เมตร และลาดยางตลอดสายแยกจากเส้น R3E ที่บ้านนาเตย (ใกล้บ่อแตน) ผ่านแขวงพงสาลี หลวงน้ำทา อุดมไชย หลวงพระบาง และบรรจบกับถนนหมายเลข 6 ในแขวงหัวพัน มีความยาว 250 กิโลเมตร

ถนนหมายเลข 7 แยกออกจากถนนหมายเลข 13 ตรงใต้แขวงหลวงพระบางไปทางตะวันออกยังเชียงขวางจรดชายแดนเวียดนามเข้าสู่เมืองวินห์ มีความยาวทั้งสิ้น 270 กิโลเมตร ลาดยางแล้วประมาณ 170 กิโลเมตร

ถนนหมายเลข 8 ถนนเส้นนี้แยกออกจากถนนหมายเลข 13 ทางตอนกลางของประเทศ บริเวณทางใต้ของแขวงคำม่วนเชื่อมต่อจากไทยเข้าสู่สปป.ลาว ที่เมือง ปากกะดิ่ง แขวงบอลิคำไซ และเชื่อมกับถนนหมายเลข 1 ซึ่งเป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมดินแดนทางเหนือ และทางใต้ของเวียดนาม และมุ่งสู่เมืองวินห์และฮาดินเมืองสำคัญทางตอนกลางของเวียดนาม ทั้งนี้เส้นทางหมายเลข 8 มีระยะทาง 130 กิโลเมตร และ 105 กิโลเมตรในเวียดนาม

ความเป็นมาของถนนหมายเลข 8 เป็นถนนที่ประเทศฝรั่งเศสสร้างขึ้นในสมัยล่าอาณานิคมในสปป.ลาว และได้ตั้งฐานบัญชาการที่บริเวณบ้านท่งแปในปัจจุบัน(นับเป็นกิโลเมตรที่ 1) ซึ่งจากบ้านทุ่งแปไปถึงเวียดนามระยะทาง 14 กิโลเมตร เป็นพื้นที่โกดังสินค้าประเภทเครื่องใช้ไฟฟ้าจากเวียดนาม ไม่มีหมู่บ้านตั้งอยู่เนื่องจากเป็นเขตป่าสงวน รัฐบาลจึงสั่งย้ายหมู่บ้านให้มาตั้งห่างถนนหมายเลข 8 ประมาณ 8-10 กิโลเมตร ทำให้พื้นที่ดังกล่าวประกอบไปด้วยชาติพันธุ์ที่หลากหลาย เหมาะแก่การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ซึ่งทางเข้าไปในหมู่บ้านเป็นถนนดินตลอดสายที่รถยนต์สามารถเดินทางได้สะดวก

นอกจากนี้การสร้างสะพานมิตรภาพไทยลาวแห่งที่ 3 ที่เชื่อมนครพนม-ท่าแขกข้ามแม่น้ำโขงเข้าด้วยกัน โดยข้ามแม่น้ำโขงบริเวณบ้านห้อมของฝั่งไทยและบ้านเวินใต้ของฝั่งลาว สะพานในฝั่งไทยจะอยู่เหนือจากตัวเมืองนครพนมประมาณ 11 กิโลเมตร บริเวณบ้านห้อม ส่วนในฝั่งลาวห่างจากบ้านท่าแขกประมาณ 13 กิโลเมตร แม่น้ำโขงช่วงนี้จะมีจุดข้ามที่ค่อนข้างแคบโดยมีความกว้างประมาณ 700 เมตร จากการสำรวจพบว่า ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยมาก ซึ่งจากเดิม การคมนาคมระหว่างจังหวัดนครพนมกับแขวงคำม่วนใช้ทางเรือและแพขนานยนต์เป็นหลัก โครงการก่อสร้างดังกล่าว เริ่มงานก่อสร้างตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2551  คาดการณ์ว่าจะใช้เวลาดำเนินการ 30 เดือนในการก่อสร้าง ซึ่งเมื่อสะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งที่ 3 สร้างเสร็จ จะสามารถเดินทางจากท่าแขกมุ่งตามถนนหมายเลข 13 แล้วเลี้ยวซ้ายตามถนนหมายเลข 8 เข้าสู่ประเทศเวียดนาม เป็นเส้นที่เชื่อมระหว่างประเทศไทยกับเวียดนามที่ใกล้ที่สุด ซึ่งเชื่อมต่อโครงข่ายคมนาคมทางหลวงหมายเลข 22 ระหว่างจังหวัดอุดรธานี สกลนคร นครพนม ไปยังทางหลวงหมายเลข 12 ของ สปป. ลาว ท่าแขก - ดงเห่ย (จังหวัดกวางบิงห์) ระยะทาง 310  กิโลเมตร และเส้นทางหมายเลข 8 นครพนม - ท่าแขก หลักซาว วินห์ (จังหวัดเงอาน) ระยะทาง 331  กิโลเมตร ตามยุทธศาสตร์ความร่วมมือทางเศรษฐกิจอิระวดีเจ้าพระยา แม่โขง (ACMECS)

ถนนหมายเลข 9 แยกจากถนนหมายเลข 13 ที่สะหวันนะเขต เชื่อมต่อจากจังหวัดมุกดาหารของไทย มุ่งสู่เวียดนามด้านลาวบาว เมืองกวางตรีตามถนนหมายเลข 1 สู่เมืองเว้ ดานัง และกว่างไงซึ่งเป็นภาคกลางของเวียดนาม ถนนหมายเลข 9 เป็นที่นิยมมากเนื่องจากเป็นถนนเชื่อมตรงจาก สปป.ลาวไปยังเวียดนาม ด้วยระยะทาง 245 กิโลเมตร และมีสภาพดี

รัฐบาล สปป.ลาวถือว่าถนนนี้เป็นถนนออกสู่ทะเลที่สำคัญ รัฐบาลลาวได้ทำข้อตกลงไว้กับรัฐบาลเวียดนามในการใช้ท่าเรือดานังโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ซึ่งการก่อสร้างถนนมุกดาหาร-สะหวันนะเขต-ดองฮา-ดานัง ได้รับความช่วยเหลือแบบให้เปล่าจาก ADB และ JICA โดยสร้างแล้วเสร็จในปี 2546

นอกจากนี้สะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งที่ 2 (เริ่มก่อสร้างปลายพ.ศ. 2545 และแล้วเสร็จในพ.ศ. 2549 ) ซึ่งเชื่อมระหว่างมุกดาหาร-สะหวันนะเขต โดยตกลงร่วมกันกับฝ่ายไทยว่าจะใช้เงินกู้จาก JBIC ในสัดส่วนฝ่ายละครึ่ง วงเงินค่าก่อสร้าง 2,550 ล้านบาท เป็นเงินกู้จาก JBIC โดยไทย และลาวออกฝ่ายละครึ่ง ลักษณะโครงการประกอบด้วยตัวสะพานหลักข้ามแม่น้ำโขงยาว 1,600 เมตร เป็นสะพานคอนกรีตอัดแรงขนาดความกว้าง 12 เมตร สำหรับรถยนต์ไป - กลับ ข้างละ 1 ช่องจราจร ไหล่ทางข้างละ 1.50 เมตร โครงสร้างเชิงลาดสะพานด้านฝั่งไทยยาว 250 เมตร และด้านฝั่งสปป.ลาวยาว 200 เมตร รวมเป็นความยาวสะพานทั้งสิ้น 2,050 เมตร มีจุดกลับรถอยู่ฝั่งไทย

นอกจากนี้ บนสองฝั่งของแม่น้ำโขงจะมีการก่อสร้างอาคารด่านควบคุม และสิ่งอำนวยความสะดวก ต่างๆ (Border Control Facilities) ถนนเปลี่ยนทิศทางการจราจรและถนนเชื่อมกับทางหลวงหมายเลข 212 ซึ่งฝั่งไทยมีถนนเชื่อมทางหลวงหมายเลข 212 สายอุบลราชธานี - มุกดาหาร - นครพนมและด้านสปป.ลาว เชื่อมกับทางหลวงหมายเลข 9 อันเป็นเส้นทางที่มุ่งตรงสู่ท่าเรือดานัง ประเทศเวียดนาม

ถนนหมายเลข 10 ถนนสายนี้มีความยาว 42 กิโลเมตร เชื่อมต่อกับสะพานข้ามแม่น้ำโขง ซึ่งเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อเมษายน 2537 ที่ปากเซ แขวงจำปาสัก ถนนสายนี้เชื่อมกับถนนหมายเลข 13 กับจังหวัดอุบลราชธานี ผ่านถนนที่สร้างในพ.ศ. 2541เพื่อเชื่อมต่อกับช่องเม็ก

ถนนหมายเลข 13 ถือได้ว่าเป็นเส้นทางคมนาคมสำคัญที่สุดของสปป.ลาว เพราะเชื่อมโยงจากภาคใต้สู่ภาคกลางและภาคเหนือของประเทศ มีความยาวระยะทางประมาณ 1,400 กิโลเมตร ซึ่งเริ่มจากชายแดนกัมพูชาที่เชื่อมกับเส้นทางหมายเลข 7 ของกัมพูชา (โดยจุดเชื่อมต่อระหว่างประเทศนี้อยู่ห่างจากปากเซ 158 กิโลเมตร และอยู่ห่างกรุงพนมเปญเป็นระยะทาง 428 กิโลเมตร) เลาะเลียบตามแม่น้ำโขงผ่านแขวงจำปาสัก แขวงสาละวัน แขวงสะหวันนะเขต แขวงคำม่วน แขวงบอลิคำไซ และจนถึงเวียงจันทน์ และตัดผ่านไปยังอุดมไชย สิ้นสุดที่บ้านนาเตยและเนื่องด้วยถนนสายนี้เชื่อมกับถนนหมายเลข 7 8 และ 9 ทำให้ สปป.ลาวมีถนนที่เชื่อมโยงกับประเทศกัมพูชา และเวียดนาม ซึ่งการพัฒนาถนนนี้ได้รับการสนับสนุนจากธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย(ADB) และรัฐบาลจีน ถือได้สนนหมายเลข13 นี้เป็นถนนที่มีการสัญจรมากที่สุดในสปป. ลาว โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริเวณนครหลวงเวียงจันทน์ ซึ่งรัฐบาลกำลังก่อสร้างทางด่วนเลี่ยงเมืองอีกสายจากสะพานมิตรภาพ ลัดผ่านเขตบึงพระธาตุหลวงไปยังดงโดก เพื่ออำนวยความสะดวกในการเดินทางระหว่างภาคเหนือสู่ภาคใต้ของประเทศ(4)